مردم را یا باید نواخت یا فروکوفت زیرا کین زخم‌های کوچک را توانند ستانند اما زخم‌های گران را پاسخ نه‌توانند گفت. از این رو، زخمی که می‌زنیم می‌باید چنان باشد که بیم کین‌جویی در پی نه‌داشته باشد.‌ـ‌ص 63.

.............................................................................

زخم را یک‌باره می‌باید زد تا درد آن اندک‌اندک از یاد برود و نیکی را خرده‌خرده می‌باید کرد تا مزه‌ی آن دیرتر از یاد برود.‌ـ‌ص 99 و 100.

.............................................................................

پایه‌های اصلی‌ی هر دولت، خاه نوبنیاد یا کهن یا آمیزه‌ای از این دو، قانون نیکو و سپاه نیکوست و از آن‌جا که بی سپاه نیکو، قانون نیکو در کار نه‌تواند بود و آن‌جا که سپاه نیکو در کار باشد، قانون نیکو نیز از پی خاهد آمد، جستار قانون را رها می‌کنم و به سپاه می‌پردازم.‌ـ‌ص 115.

.............................................................................

پس هر گاه پای یگانه‌گی و فرمان‌برداری در میان باشد، شهریار را نه‌می‌باید باکی از آن باشد که وی را سنگ‌دل بنامند چرا که با گرفتن چند زهر چشم نشان خاهد داد، نرم‌دل‌تر از آنانی‌ست که از سر نرم‌دلی بی‌اندازه، وامی‌گذارند که آشوب درگیرد و کار به خون‌ریزی و غارت بینجامد، زیرا از آشوب تمامی‌ی جماعت آسیب می‌بینند حال آن که بر دار کردن چند کس به فرمان شهریار، تنها جان چند کس را می‌ستاند.‌ـ‌ص 141 و 142.

.............................................................................

همه دانند که چه نیکوست شهریار را که درست‌پیمان باشد و در زنده‌گی، راست‌رَوِش و بی نیرنگ. با این همه، آزمون‌های دوران زنده‌گی، ما را چنین آموخته است که شهریارانی که کارهای گران از دست‌شان برآمده است آنانی بوده‌اند که راست‌کرداری را به چیزی نه‌شمرده‌اند و با نیرنگ آدمیان را به بازی گرفته‌اند و سرانجام، به آنانی که راستی پیشه کرده‌اند، چیره گشته‌اند.

  می‌باید دانست که برای ستیزیدن دو راه در پیش است: یکی با قانون. دیگری با زور. روش نخستین در خور انسان است و دومین روش ددان و از آن‌جا که روش نخستین چه بسا کارآمد نیست، ناگریز به دومین، روی می‌باید آورد. از این رو بر شهریار است که بداند چه گونه روش ددان و انسان را نیک به کار بندد.‌ـ‌ص 147.

.............................................................................

خود را نرم‌دل و درست‌پیمان و مردم‌دوست و دین‌دار و درست‌کردار نمودن و نیز این چنین بودن، نیک است اما می‌باید چنان نهادی داشت که هر گاه نیاز به داشتن خیم‌هایی باژ‌گونه‌ی این باشد، بتوان خوی خود را دیگر کرد. [...] می‌باید چنان خویی داشته باشد که با دگر شدن روزگار و دگرسو وزیدن باد بخت، دگرسو شود و چنان که گفتم، جانب نیکی را فرو نه‌گذارد، اگر بشود اما هر گاه ناگریز باشد، به شرارت نیز دست تواند یازید. [...] زیرا مردم، بر روی هم، بیش‌تر بر پایه‌ی آن چه چشم‌شان از دور می‌بیند داوری می‌کنند تا آن‌چه از نزدیک لمس توانند کرد. همه تو را از دور توانند دید اما کم‌تر کسی از نزدیک لمس تواند کرد. همه کس ظاهرات را می‌بینند اما چند تنی می‌دانند که به راستی چه‌ای و آن چند تن را کجا یارای آن است که خلاف رای انبوه مردم سخن گویند که قدرت دولت پشت و پناه ایشان است. [...] زیرا مردم عادی همیشه بنده‌ی ظاهراند و سرانجام کار و جهان آکنده است از مردم عادی و آن اندک‌شماری را که از زمره‌ی عوام نیستند چه جای گفتار آن‌جا که انبوه مردم، هواخاه دولت باشند.‌ـ‌ص 149 و 150.

.............................................................................

اما من هم‌آنا بر آن‌ام که بی‌پراویی از پرواگری به‌تر چرا که بخت، زن است و هر که خاهان اوست می‌باید به زور بر وی دست یابد و می‌بینیم که وی خود را بیش‌تر به چنین مردانی وامی‌گذارد تا به آنانی که سرد پای پیش می‌گذارند و نیز هم‌چون زنان، دوست‌دار جوانان است که بی‌پروااند و زورآورتر و گستاخ‌تر بر او فرمان می‌رانند.‌ـ‌ص 190 و 191.

شهریار.

نیکولو ماکیاوللی.

داریوش آشوری.